“Ze hebben mijn been geamputeerd, maar niet mijn fanatisme”, dacht Marije Smits in 1999 na de operatie waarbij een kwaadaardige tumor uit haar lichaam was verwijderd. De vechter in haar stond op en twee jaar later zoefde ze tijdens een skikamp in Oostenrijk de berg af. Haar hart sprong open. Ze leerde wat de vrijheid van bewegen betekent. Daarmee begon een carrière als gehandicaptensporter, want ze wist: “Grenzen zitten in je hoofd, niet in je lichaam.”

Haar prothesemaker Frank Jol uit Hoorn loodste Marije de wereld van de atletiek binnen. Ze besloot zich aanvankelijk toe te leggen op het verspringen; later aangevuld met de 100 meter sprint. Het succes kwam snel en maakte hongerig. Maar de rampspoed bleef Marije schaduwen. Op 18 juni 2003 overleed haar moeder aan de gevolgen van longkanker. Uitgerekend die dag kwalificeerde Marije zich voor de Paralympische Zomerspelen in Athene. Hoewel ze in het voorjaar van 2004 nog een wereldrecord sprong (3.50 meter) kregen de goede prestaties geen vervolg. In de Griekse hoofdstad moest ze genoegen nemen met de achtste plaats, waar op een medaille was gerekend. “Ik liep heel hard de verkeerde kant op. In mentaal opzicht kamen er ook twee slechte jaren aan. De ellende in mijn leven had zich snel opgehoopt. Het is hectisch geweest. Pas in de loop van 2006 kon ik de knop omzetten. Vandaar dat het een enorme opsteker was om er op de Spelen bij te zijn. Ik was weer supergemotiveerd.” In Peking – tussen 4200 sporters uit 148 landen – hervond ze de weg naar boven met een zesde plaats bij het verspringen en een vijfde plaats op de 100 meter. Marije liep tevens een nieuw persoonlijk record van 18.27 seconden. “Ik had het graag nog iets beter gedaan. Maar die zomer werd ook duidelijk dat het amateuristische karakter voorgoed uit de sport was verdwenen”, zegt ze. “Ik zag allemaal afgetrainde lijven aan de start, de NOS was nadrukkelijk aanwezig en het evenement trok meer dan een miljoen toeschouwers.